Pedofilia rozszyfrowana?

Science Daily i BBC News donoszą o opublikowanych kilka dni temu w amerykańskim czasopiśmie Biological Psychiatry wynikach mało na pierwszy rzut oka ciekawego badania, w którym porównywano fale mózgowe pedofilów i niepedofilów podczas oglądania materiałów erotycznych. Mimo że w badaniu wyszło to, czego każdy by się spodziewał, wnioski z eksperymentu mogą w przyszłości zrewolucjonizować nasze podejście do kwestii zapobiegania przestępczości seksualnej wobec dzieci.

Badanie było proste, wręcz banalne: naukowcy pokazywali badanym materiały pornograficzne z udziałem dorosłych i na bieżąco za pomocą rezonansu magnetycznego śledzili to, co się działo w ich mózgach. A działo się sporo, choć nie u wszystkich i nie wszędzie.

Obszarem, w którym występowały największe różnice między osobami gustującymi w dzieciach i gustującymi w dorosłych, było, tak jak spodziewali się badacze, podwzgórze – obszar podkorowy, który kontroluje m.in. reakcje bezwiedne organizmu oraz stanowi centrum kontroli popędu seksualnego i ośrodek przyjemności. Zwłaszcza to ostatnie w kontekście pedofilii może być niezwykle ważne. Naukowcy dawno już odkryli, że drażnienie szczurom ścieżek przyjemności sprawia, że nie myślą one o niczym innym. Mogą nie jeść, nie spać i nie spółkować – wystarczy im jedynie sama stymulacja rzeczonych obszarów. Według badaczy także u ludzi impulsy wysyłane przez podwzgórze nie poddają się racjonalnej kontroli kory mózgowej – dlatego większość z nas robi rzeczy, które sprawiają przyjemność (nie zawsze związane z seksem – pomyślmy o zwykłym obżarstwie) nawet jeśli zdaje sobie sprawę z tego, że w przyszłości będzie z tego powodu cierpieć.

W badaniu Waltera i jego grupy okazało się, że pedofile mieli znacznie niższy poziom aktywacji neuronów w podwzgórzu niż amatorzy seksu z osobami dorosłymi. Dorosła pornografia najwyraźniej po prostu ich nie podniecała – albo podniecała tylko w ograniczonym stopniu.

Wyniki nie przynoszą na pierwszy rzut oka nic nowego: jeśli ktoś szuka seksu z dziećmi, i to za cenę popadnięcia w konflikt z prawem, sensowne wydaje się oczekiwanie, że dorośli będą go podniecać znacznie mniej niż osobę, która seksu z dziećmi nie szuka. Ot, tautologia. Znaczenie eksperymentu może jednak leżeć gdzie indziej. Jeżeli uda się potwierdzić jego wyniki oraz pójść dalej i pokazać, że podwzgórza pedofilów reagują na dziecięcą pornografię podobnie, jak podwzgórza reszty na pornografię dorosłą, otworzy się ogromne pole dla działań prewencyjnych w tej dziedzinie. Niewykluczone, że już za parę lat profilaktycznie będzie się skanować podwzgórza wszystkim kandydatom na księży, katechetów, nauczycieli, opiekunów i terapeutów dziecięcych, zanim dopuści się ich do pracy z najmłodszymi. Technologia pozwoli również badać rodziców, wzbudzających podejrzenia co do tego, czy cichaczem nie napastują swych pociech, i określić, czy osoba, na komputerze której znaleziono pedofilskie materiały, rzeczywiście mogła z nich korzystać. Biorąc pod uwagę podejście społeczne do zjawiska pedofilii, z wątpliwościami natury prawnej i moralnej szybko ludzie sobie poradzą. W końcu tam, gdzie w grę wchodzi dobro dzieci (czyli bezpieczeństwo przekazania dalej kopii własnych genów), kryteria utylitarne biorą górę u wszystkich gatunków.